Naya en Roodkapje

Hij, pardon zij is dus echt hier geweest. Ik had bij het uitlaten van mijn honden in het Bergherbos oog in oog met haar kunnen staan. Dat zou wat geweest zijn. Naya, een tweejarige wolvin, hield zich tweede en derde kerstdag op in de bossen van Montferland.
Het is oud maar mooi nieuws. Hoe we dit weten? Naya heeft in haar halsband een zender die ze in Duitsland kreeg omgehangen. Hiermee konden onderzoekers haar gangen nagaan, welke route ze aflegde, welke prooidieren ze at, etc. Al op 19 december overschreed ze de grens, vertelden medewerkers van de universiteit in Dresden aan hun collega's in Wageningen. Die hielden de informatie onder de pet en kwamen pas in januari daarmee naar buiten toen Naya opdook in België en daar voor groot enthousiasme zorgde.
Knap werk om zoiets geheim te houden in een wereld waarin elke scheet op internet, facebook en twitter komt en vele malen wordt uitvergroot. Je moet er toch niet aan denken wat er was gebeurd als het nieuws was uitgelekt. Montferland had een ware invasie van sensatiezoekers en nieuwsjagers te verwerken gekregen, vergelijkbaar met de hype rond de Veluwse poema en de onlangs ontsnapte koe Hermien. Wat dat voor gevolgen voor Naya en het natuurgebied gehad zou hebben laat zich raden. Zover is het gelukkig niet gekomen.
De wolf heeft me altijd gefascineerd. De voorouder van de hond is een prachtig dier met een hoog ontwikkeld sociaal gedrag. Het leeft in roedels, dat geleid wordt door een alfa-mannetje en een vrouwtje. Als ze een jaar of twee zijn, gaan ze zwerven, kunnen 50 km op een dag afleggen en zo kon het gebeuren dat Naya ineens in het Montferland verscheen
Het is dieptriest dat zo'n prachtig dier door de eeuwen heen als de verpersoonlijking van het kwaad werd gezien en in veel landen is uitgeroeid. Vanaf het moment dat mensen schapen en geiten gingen houden, werden wolven als schadelijk gezien omdat ze dieren uit de kuddes roofden. De Bijbel, met name het Nieuwe Testament, waarin Jezus werd voorgesteld als een herder die zijn kudde beschermde tegen wolven, heeft het imago van de wolf geen goed gedaan. Maar nog kwalijker waren gruwelverhalen over de vermeende kwaadaardigheid – de wolf is banger voor de mens dan andersom - en sprookjes als De wolf en de zeven geitjes en Roodkapje.
Vermoedelijk is geen enkel verhaal zo slecht geweest voor het imago van de wolf als mensenverslinder als Roodkapje. Als ik terugdenk aan mijn beleving als kind van dit sprookje dan moet ik die aanname helaas onderschrijven. Overigens was ik niet zo begaan met het lot van grootmoeder ('Wat hebt u grote oren/ogen/tanden'). De wolf moest toch ook eten? Maar ik was wel blij dat de jager oma en Roodkapje uit de buik van de wolf wist te snijden.
De mythevorming heeft lang bestaan, nu denken veel mensen daar gelukkig anders over. De wolf is een beschermde diersoort, de jacht erop is verboden. Hopelijk komen er nog veel Naya's deze kant op.

Reageer als eerste
Meer berichten
<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=5226853&cb=[CACHEBUSTER]&referrer=montferlandnieuws.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=594,694,703,704" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>